زندگانی، چه کوته و چه دراز
نه به آخر، بمرد باید باز؟

«هم به چنبر گذار خواهد بود
این رسن را، اگر چه هست دراز»٭

خواهی اندر عنا و شدت زی
خواهی اندر امان، به نعمت و ناز

خواهی اندک‌تر از جهان بپذیر
خواهی از ری بگیر تا به طراز

این همه باد و بود تو، خواب است
خواب را حکم نی، مگر به مجاز

این همه، روز مرگ، یکسانند
نشناسی ز یک دگرشان باز

ناز، اگر خوب را سزاست به شرط
نسزد جز تو را کرشمه و ناز

رودکی

پی نوشت:
٭ این بیت رودکی، پدر شعر پارسی، مثل معروفی است که از قدیم در گویش مردم وزوان، رواج داشته‌ست:
ـــ طِناف «رِسَن» هَرچی گُرد بو، سرِش تَقَلی دَِ بَر بَگی تا
چنبر حلقه‌ای چوبی بوده که ریسمان یا طناب هنگام بستن بار، برای محکم شدن باید از آن می‌گذشته.


موضوعات مرتبط: ادبیات
برچسب ها: چنبر , تقلی , رودکی سمرقندی

تاريخ : شنبه هجدهم مرداد ۱۴۰۴ | 10:3 | نویسنده : سيدرضا حسيني پور |