وزوان

اقدام محمد تقی معینیان در دستبرد به نوشته های کتب مختلف و حتی ذکر بخشی از سفرنامه‌ی ابن بطوطه‌ی مراکشی در وصف میمه، که در اصل پیرامون اشترگان بوده ویاد کردن از قنات میمه از زبان ابن بطوطه، از دیگر پرده های این نمایش مضحک بود.

در کنار این نویسنده‌ی متعهّد، دیگرانی چون محسن فخریان، عبدالرضا شیبانی، با انتشار و بسط نوشته های وی کار را به جایی رساندند که امر بر عده‌یی از دوستان همشهری هم مشتبه شد که منحصر به فرد بودن قنات وزوان تنها به این خاطر است که با داشتن طول ۱٨۰۰ کیلومتری و مادرچاهی به عمق ۱٨ متر به عنوان یک قنات سطحی، آبدهی دارد.

البته نباید از حق گذشت و توپ را به صورت کامل به میدان حریف انداخت.چرا که با واکاوی مشکلات پیش روی قنات تاریخی وزوان، می توان به دست‌هایی رسید که از سمت خودمان به تخریب و حراج آن دراز شده‌اند.شاید بتوان آنهایی را که به عنوان دست اندکاران امر قنات و کشاورزی وزوان، حریم مسلم این اثر تاریخی را به ساکنان شهر مجاور فزوختند و آنها را که در مقابل اینگونه اتفاقات سکوت کردند نیز، در این خیانت شریک دانست.

قناتی که زمانی با سه رشتهء پر آب از سه سمت، گسترهء تاریخی شهر مجاور را به سخره گرفته بود با دوراندیشی متمولین شهر مجاور و سهل انگاری شوراهای کشاورزی ما در دوره‌های مختلف، امروز هر سه رشته اش را در زیر نازبالش بزرگان شهر میمه مدفون می بیند.

به اسناد نوشتاری پیرامون قنات وزوان که برگردیم، شاید زنده ترین مطلب نوشتهء استاد عبدالکریم بهنیاست که در صفحهء ۱۳۹ کتاب خود قنات سازی و قنات داری، طبق مشاهداتشان در سال ۶٨ مطالبی را پیرامون قنات وزوان، سدّ باستانی و طریقهء بازگشایی دریچه های آن در طول سال ذکر کرده‌اند.سندی که از دسترد دوستان میمه‌ای دور نماند و آقای فخریان در وبلاگ شخصیشان عیناً نوشتهء استاد بهنیا را از زبان یکی از کارشناسان یونسکو(؟!) و در مورد قنات میمه ذکر کردند.

ادامه دارد...